Annem ...
Ailesini sever, bizim için her şeyi yapabilir. Destek olur bize.
Her gün düzenli yaptığı ev işleri vardır. Goblen işlemeyi sever.
Bana dırdır etmeyi sever.
Herkes onun istediği gibi davransın ister, kontrolcüdür yani her anne gibi.
Çoğu anne gibi sıradan bir kadındır.
Ama...
Bazen çok şaşırtabilir sizi.
Mesela bir kaç ay öncesinde bana yaptığı gibi.
Hayal meyal hatırlıyorum 5-6 yaşlarındayım annemle yemek yapıyoruz. Eskiden ona yardım etmeye bayılırdım aman şunu ben yapayım o sebzeleri ben yıkayayım falan... Mutfaktayken peşinden ayrılmazdım.
Bir gün yemek yaparken kontrolün çoğunu bana bıraktı ve benden yemeği karıştırmamı istedi. Tabi dururmuyum koştum tencereye ama nasıl bir gözü dönüşlüktür o anlatamam çünkü ocağa yaklaşmama izin yoktu.
Kaldırdım tencere kapağını , kapakta cam...Anında bir gürültü bir kırılma parçalanma sesi ! Kapak yerde ve cam kırıkları her tarafta malumunuz...
Annem baktı. Geldi bana doğru. Ama nasıl korkuyorum aha yedim ayvayı diye geçiriyorum içimden falan. Eğildi. Gözlerime baktı. Güldü. Okşadı kafamı. Gitti ama ben hala bıraktığı yerdeyim kıpırdayamıyorum. Süpürgeyle geldi.
Gerisi bulanık , hatırlamıyorum.
Ama eğilip de gözlerime baktığı esnada her şeyi anlamıştım. Bir daha asla mutfağa giremeyecektim. E öyle de oldu . İlk ve son vukuatımdı. Ta ki kendi evimde cıkana dek... "anne" denen yaratıktan orada olmadığı için kendi yemeğimi kendim yapıyorum ve tabi tahmin edebileceğiniz gibi cam kırıkları mutfaktan eksik olmuyor.
Demek ki neymiş aynı zamanda sakarmışım da.
Neyse asıl mevzu o değil.Tahmin edin diyeceğim ama edemezsiniz o yüzden ben söylüyorum.
Annem ilk cam kırıklarımı saklamış.
Düşünebiliyor musunuz , hatıra oldun diye.Ne ilginç....
Çok gereksiz gibi duran o minik minik parçalara ayrılmış cam kırıkları , her baktığınızda içinize huzur serpen güzel bir anıya dönüşüveriyor 13 yıl sonra karşınıza çıktığında.
Teşekkür ederim annem... :)
NOT: Burayı seviyorum zencefil tadı var.
GingerLİP.
Ailesini sever, bizim için her şeyi yapabilir. Destek olur bize.
Her gün düzenli yaptığı ev işleri vardır. Goblen işlemeyi sever.
Bana dırdır etmeyi sever.
Herkes onun istediği gibi davransın ister, kontrolcüdür yani her anne gibi.
Çoğu anne gibi sıradan bir kadındır.
Ama...
Bazen çok şaşırtabilir sizi.
Mesela bir kaç ay öncesinde bana yaptığı gibi.
Hayal meyal hatırlıyorum 5-6 yaşlarındayım annemle yemek yapıyoruz. Eskiden ona yardım etmeye bayılırdım aman şunu ben yapayım o sebzeleri ben yıkayayım falan... Mutfaktayken peşinden ayrılmazdım.
Bir gün yemek yaparken kontrolün çoğunu bana bıraktı ve benden yemeği karıştırmamı istedi. Tabi dururmuyum koştum tencereye ama nasıl bir gözü dönüşlüktür o anlatamam çünkü ocağa yaklaşmama izin yoktu.
Kaldırdım tencere kapağını , kapakta cam...Anında bir gürültü bir kırılma parçalanma sesi ! Kapak yerde ve cam kırıkları her tarafta malumunuz...
Annem baktı. Geldi bana doğru. Ama nasıl korkuyorum aha yedim ayvayı diye geçiriyorum içimden falan. Eğildi. Gözlerime baktı. Güldü. Okşadı kafamı. Gitti ama ben hala bıraktığı yerdeyim kıpırdayamıyorum. Süpürgeyle geldi.
Gerisi bulanık , hatırlamıyorum.
Ama eğilip de gözlerime baktığı esnada her şeyi anlamıştım. Bir daha asla mutfağa giremeyecektim. E öyle de oldu . İlk ve son vukuatımdı. Ta ki kendi evimde cıkana dek... "anne" denen yaratıktan orada olmadığı için kendi yemeğimi kendim yapıyorum ve tabi tahmin edebileceğiniz gibi cam kırıkları mutfaktan eksik olmuyor.
Demek ki neymiş aynı zamanda sakarmışım da.
Neyse asıl mevzu o değil.Tahmin edin diyeceğim ama edemezsiniz o yüzden ben söylüyorum.
Annem ilk cam kırıklarımı saklamış.
Düşünebiliyor musunuz , hatıra oldun diye.Ne ilginç....
Çok gereksiz gibi duran o minik minik parçalara ayrılmış cam kırıkları , her baktığınızda içinize huzur serpen güzel bir anıya dönüşüveriyor 13 yıl sonra karşınıza çıktığında.
Teşekkür ederim annem... :)
NOT: Burayı seviyorum zencefil tadı var.
GingerLİP.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder